günün tümcesi;

Adım, dudaklarında son dakikalarını yaşayan bir sigara gibi. Birazdan yeni sevgilin gelecek. Onun dudakları adım kokmasın diye, bitirmeden atacaksın beni..

aşk, hastalık, sağlık hepsi bizim için..

Ocak 18, 2012 by bitter
Günlerdir hatta haftalardır yazamıyorum aşığım a dostlar !

Yakınlarım bilirler bu bloga aşktan her bahsettiğim postun devamı gelmemiştir.. Yazdığım o romantik güzel cümlelerle baş başa bırakılmışımdır hep. Dolayısıyla bir süredir birlikte olduğum sevgilimi yazmaya cesaret edemedim. Kendi kendime nazar değdiriyorum diye bir kanıya varmıştım en son nedensiz terk edildiğimde! Bu yüzdendir ki şimdi başını götünü heryerini nazar boncuklarıyla kaplamak istediğim bu ilişkimi yazmaya korktum bunca zamandır..

Ayyy bak yine geliyo aklıma ağzını burnunu yediğim^^ Çok özledim. Çünkü geçtiğimiz haftasonu baş başa kalamadık. Sarılamadım koklayamadım sevdiceğimi. Amaaaaaaaaaa! Ailesiyle tanıştım. Evet kuzeninin nişanına davet etmişti beni ailesiyle (hatta sülalenin bi kısmı diyelim) tanışmış olacaktım bu vesileyle. Tabi bitter hatun, kuaföre gitti, akan saçlarını boyattı. Biraz şekil şemal verdirdi. Kıyafet konusunda oldukça sade idim. Zaten uyarılmıştım. Şort, altına kesik çorap falan giymeyesin diye (: topuklu giymeyi normalde çok severim. Ama gel gelelim kış geldi geleli bayadır giymemiştim. Bütün yazı tak tak topuklularla geçirdiğim halde, topuklu botlarım biraz bilekten acıttı canımı! Neysem sevdicek beni kuaförden aldı o bana baktı ben ona ! O da traşını falan olunca böyle damat gibi olmuş pek bi hoşuma gitti o gün.. Neyse vardık nişanın olduğu salona, içeri giriyoruz artık, sıfır heyecan olan ben hafiften terlemeye başladım. Aynı şekilde o da elimi bile tutamadı heyecandan böyle : ) girer girmez damadın babası tarafından karşılandık kapıda, ilk tanıştırılmam! O kadar masa içinden hangisine doğru gidiyoruz anlamakta zorlanmadım zira bir masa vardı ki kafaların hepsi bize doğru dönmüş ve herkeste bi tebessüm : ) Bir baştan (babadan) başladım tanışmaya sanırım eniştede bitmişti : ) teyzeler kuzenler, ve tabi aklımda tutamadıklarım : (

vee ilerleyen dakikalarda pist oynayanlarla dolarken, birilerinin benimkine kaşgöz yaptığını görüp görmezden geldim : ) her düğünde vardır böyle büyükler “ kalksanıza, oynasanıza” diye dürtükleyip dururlar. Valla ne yalan söyleyeyim oynamak istemedim değil, ama naz yaptım kalkmadım : ) e tabi daha bismillah ilk günden adım oynak geline çıkmasın dedim..

E tabi herkes gibi siz de soracaksınız, darısı başınıza size nezaman yüzük takıyoruz diye..

haklısınız.. Biz de istiyoruz çok. Ama şuan sabretmek zorundayız. Sağlık her şeyden önce geliyor. Babam yaklaşık 6 aydır kanser tedavisi görüyor. Teşhisi çok zor konuldu, defalarca istanbuldaki hastanelere git gel yaptık, yatırıldığı oldu. Şimdi burada tedavisi devam ediyor, kemoterapi ve radyoterapi olmak üzere. Bilen bilir, bünyeyi çok yıpratıyor bu tedaviler. Bazen haftalar oluyor tek bir lokma yiyemiyor. Konuşamıyor bile. Şuan hem serum hem de ağızdan gıda almaya başladı. Ama dediğim gibi dönem dönem çok değişkenlik gösteriyor. Bir gün bakıyorsunuz iyi diğer gün o iyilikten eser yok. Hem hastaya hem yakınlarına çok sabır gerektiren bir hastalık. Bunlara rağmen tedavilerin devamında ciğerdeki tümörün küçülmesi bizi çok mutlu etti. İşte biz de bu sebeplerden biraz feraha çıkana kadar bekleyeceğiz..

Allah tüm hastalara şifa versin inşallah..

Posted in | 8 Comments »

Kırmızı bisiklet

Ocak 12, 2012 by bitter
Güneye bakan yatak odamızın çatlak penceresinden dışarıyı seyrediyordum o gün. Sabah güneşi yüzüme vuruyor ısıtıyordu minicik bedenimi. Hafiften esen rüzgar o çatlaktan içeri sızıyordu sanırım, ellerimle dokunduğum camdan bişiler üflüyordu birisi cünkü. Boyum o çatlağa kadar yetişiyordu, pencerenin koluna erişemiyordu bile..Pencere oturduğumuz sitenin ortak bahçesine bakıyordu. Büyüklerin odunlarını öbekler halinde dizdiği bi alandı. Şimdi otopark oldu., Bizimse saklambaç oynarken aralarına saklandığımız kocaman bir oyun alanı.. Her ne kadar dışarıyı seyrediyor gibi yapsam da diğer çocukların bisikletleriyle evlerinden çıkmasını bekliyordum. Camla oynamak evdekileri aldatmamdan başka bir şey değildi. O minicik yüreğimle minicik aklımla, onları üzebileceğimi düşünüyor ona göre davranıyordum, buyüzdendir ki bu çoooook ama çok erken olgunlaşmışlığım.. Her çocuk gibi benim de hayalimdi tabi bir bisiklet sahibi olmak. Hele ki kırmızı oldu mu amannn tadından yenmezdi. Derken E bloktaki A. göründü bisikletiyle kız kardeşi vardı bir de adaşım. O da peşinde turlamaya başladılar alanın etrafını. Abdullah benle aynı yaştaydı ama erkekti ve iki tekerlekli bisikleti rahatça kullanabiliyordu. Kardeşinin kinin ise arka tekerlikleri destekliydi. Sonra yine aynı apartmandan 1 numaranın oğlu göründü. O en büyüğümüzdü. İki yaş büyüğümdü benim. T. Babası askerdi. Onunda BMX bisikleti vardı. Ama hep söylerdi “sünnet olunca babam bana 21 vites bisiklet alıcak” diye .. Öyle dalmışım ki B blok 4 numara ve E bloktan 6 numara da katılmış aralarına sonradan fark ettim. Canım sokağa çıkmak öyle çok istiyordu ki yüreğim pır pır. Aklımda hep aynı cümle “ acaba bi tur istesem verirler mi” : )
Neyse sonra çok düşünmedim attım ben de sokağa kendimi. Onlar kendilerini öylesine kaptırmışlardı ki sonradan fark ettiler beni.. Ben alanın ortasındaki taşın üzerine oturmuş, ellerimin içine alarak başımı onların bisiklete binmeye doymalarını bekliyorum. Belki saklambaç oynarız diye. Onlar ise benim etrafımda sıra olup daire çizmişler ve etrafımda dönüyorlardı. Onlar döndükçe bisikletlerinin jantlarındaki renkli boncuklar takıldı gözüme. Daldım gittim rengarenk hayallere. Derken bizim evin camına ilişti gözüm perde aralığından biri bakıyordu bize doğru. Annemdi.. Sonra hemen toparlandım annem de anlamış olacak ki kapadı perdeyi.  O üzülmesin diye tavrımı birden değiştirdim. Öyle bir şey ki biz üç kardeştik ve kardeşlerimden kalma bir bisikletim bile yoktu. Emekli bir babanın 3. çocuğu hatta tekne kazıntısıydım. Ben bildim bileli kendimi babam emekliydi evdeydi, arada balığa gider, hatta bazen beni de götürürdü. Babamla ilgili hatırladığım tek anım balığa gitmekti zaten.. Benimle çok vakit geçiremeden yaşlanmıştı çünkü. E onlar da haklıydı aldıkları maaşla ay sonunu getiremiyorken bana bir bisiklet almaları imkansızdı. Ben de onlara hiçbir zaman alın diye tutturmadım. Hep ama hep iyi bir çocuk iyi bir öğrenci oldum. Her dönem taktir getirirdim ama hiçbir zaman bir hediyem olamamıştı ya da ödülüm..Diyorum ya hepsinin bilincindeydim ben. Gel gelelim T nin sünnet günü geldi çattı. Biz aile gibiydik komşularımızla. Yanımızda bir büyüğümüzün olması gerekmezdi rahatca girip çıkardık herkesin evine. T nin sünnetinde hepimiz onların evindeydik, oturmuş etli pilav, ayran ve zerde üçlüsünü bekliyorduk afiyetle yemek için. Evde yiyemediğimiz şeylerdi ama bi arada çok tatlı geliyordu. Sonra Sultan Baba ya gidileceğini söylediler. Bizim oralarda sünnet olan çocukları ozamanlar Gölcük te olan Sultan Baba türbesine götürürlerdi. Nedenini hala tam anlayamasam da dualar edilirdi sünnet olan çocuk için bir de dilek dilerdi herkes ne istiyorsa, onu biliyorum. Sonra herkesi toparladılar biz küçük çocukları da bir arabaya doldurdular kucak kucağa bir serçe ye bindiğimizi hatırlıyorum. Gittik Sultan Baba ya. Herkes kendince dualar ediyordu. O Zamanlardan ezberleyebildiğim ihlas suresi, Fatiha suresi vardı. Oturdum minik eteğim vardı üzerimde ve dizlerimin üzerine çıktı oturunca ben. Sonra rahatsız oldum sanki günahtı bacaklar açık dua etmek türbede çarpılırım falan, kapıda verdikleri tülbenti bacaklarıma örttüm. Dualarımı bir güzel ettikten sonra ellerimi açıp, kimse duymadan fısıltıyla sultan babadan, bir bisiklet diledim o gün. Çocukluk, masumiyet, küçük bi dilek..
KIRMIZI BİSİKLET..
Derken evin yolunu tuttuk biz aynı şekilde arabalara bindik. Gün karanlığa dönmüştü artık tabi. Eve dönme vaktiydi. Koşar adım apartmana yöneldim zili çaldım aklımın bir köşesinde hep kırmızı bisiklet. Sonra evde anneme kısa bir özet geçtim. Dileğimi de söyledim, annem tebessüm etti başımı okşadı. Çok geçmeden ben oyuncaklarıma dalmıştım ki zil çaldı ve yerimden fırladım. Annem de peşimden geldi. Kapıda D blokta oturan G nin  dedesi vardı. G. yazları dedesine ziyarete geldiğinde oynardık onunla, istanbulda yaşıyorlardı.



Derken dede söze girdi. “ İyi akşamlar komşu. Ya kusura bakmayın akşam vakti geldim böyle ama” deyip kenara çekilmesiyle arkasındaki bisikleti çıkarıverdi. “Bu g.nin bisikleti ama hiç kullanmıyor, zaten orda babası ona başka almış. Ben de bunu ne yapayım bilemedim, sizin kız kullanırsa sizde kalsın.” İnanamıyordum, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı, kalbimin sesini duyacaklar diye utancımdan kıpkırmızı olmuştum. Yanaklarımdaki sıcaklığa inanamıyordum ateşim çıkmıştı sanki. Sonra g.nin dedesi bisikleti bırakıp gitmişti. Onun ardından bakarken annem ona teşekkür ediyordu ben ise Sultan Baba ya.. Dileğmin bukadar hızlı gerçek oludğuna inanamıyordum. Arka lastikleri destekliydi tam istediğim gibi, sadece rengi maviydi. Ama hiç önemi yoktu. Artık bende sabahları arkadaşlarımın yaptığı konvoya katılabilecektim işte. Annem üzülmeyecekti, camdan beni gözetlemeyecekti. Ben de rol yapmayacaktım artık. Bisikletime öyle alışmıştım ki kısa sürede o destek iki tekerliği atmıştım bile…


Hayatımda hiç unutamadığım hikayelerimden biridir bu ve birebir gerçektir. Şu sıra inanılmaz iş sıkıntısı çekiyorum. Neredeyse kariyernetle yatıp kalkıyorum. Lakin bir Allahın kulu dönmüyor. Geçen aklıma geldi de acaba ben bi Sultan Baba mı yapsam. Gidip dua edip hatta iki rekat da namaz kılıp onun nezdinde Allaha yalvarsam diyorum. Kendimi de sultan babaya hatırlatsam aslında. Hem ona teşekkür borcum var. Gidip bizzat yerinde dualar edip teşekkür etsem bi de yüzsüzlük yapıp iş mi istesem diyorum? Ne dersiniz ?


Not: buarada hayatım boyunca hiç kırmızı bisikletim olmadı maalesef. Enson orta okuldayken annem taksitle vitesli bi bisiklet almıştı bana cok istiyorum diye. Ama aldığımız yerde sadece lacivert rengi vardı. Ve ben o bisiklete daha taksiti bitmeden doyasıya binemedim. Bir ay sonra çalınmıştı.. Bisikletten yana pek şanslı olamadım ama, sanırım çocuk sahibi olursam ilerde ilk işim ona kırmızı bir bisiklet almak olucak.. (:
Posted in | 8 Comments »

Studio Rain'in rengarenk özel tasarımları :)

Aralık 15, 2011 by bitter
An; Rengarenk, cıvıl cıvıl özel tasarım ürünlerini görüp bitiiğim andır.! Ayakkabıların hemen hepsine ayrı ayrı hayran kaldığımı söyleyebilirim. Ayrıca kemer ve clutch modelleri de yine özel tasarım çünkü benzerlerine bile kolay kolay rastlayamazsınız..! Tasarımcılarına bizleri bu güzelliklerle buluşturdukları için teşekkür etmek gerek..  Bu güzel tasarımların 1. Ayakkabı Tasarım Yarışmasında Vogue İtalya tarafından "En İyi Proje" seçilmesine de şaşmamak lazım :) Ayrıca tebrikler :)

Bizi bu güzelliklerle buluşturan,  Stil Direktörü Edam a da teşekkürler. Onun aracılığıyla, Studio Rain, bu güzel tasarımlarından 4 tanesini 4 şanslı kişiye armağan edecek. Yarışmanın ayrıntılarını burada bulabilirsiniz. Herkese bol şanslar :)

Posted in | 1 Comment »

uçurumun kenarında kahramanını (koca) bekleyen güzel..

Aralık 05, 2011 by bitter
Git gide “sen bir hocaya git” diyen hayranlarımın sayısı hızla artmakta..



İçinde bulunduğum şanssız durumlar silsilesi beni bir uçurumun kenarına kadar sürükledi, sürükledi sürükledi.. Ahanda tam kenardayım şuanda. VE bunu fark eden insanlar etrafımda toplanarak olup biteni seyreden meraklı bir kalabalık oluşturdular. E haklılar.
Öte yandan evren bana “sana bu dünyada daimi bi yer mutluluk huzur yok kızım hala anlamıyo yaa ahaha ahaha aptal aptal” mesajlarını itinayla göndermeye devam etmekte.. Ben hala kendimi kandırıyorum umut dünyası işte.
En son depresyon sebebim içinde bulunduğum kalabalık bir ortamda teyzenin tekinin bana “ sen niye evlenmiyosun, umutsuz vaka mısın, ay yoksa başka bi durum var, ay doktora mı göstersek aaa aaa” diyerek evde kalmış bu kız imajını beni aşağılıyarak söylemesinden hemen sonraydı.. O an benim tetete tetete tetete şeklindeki şok olmuşluk kekeleyişlerimin insanların yüzündeki yansımasını unutamıyorum. Ha bir de kafamın alev topuna dönmesi domatesin en kırmızı hali gibi olmam da cabası.

Bu göze batmak nedir diye soracak olursanız. Sülale içerisinde kalan kendi kuşağımdaki tek bekar olmam, ve yine arkadaş ve iş çevresinde kalan son iki bekardan biri olmam, çevremdeki meraklı kalabalığı artırıyor. İşte şimdi ben de o bahsettiğim uçurumun kenarında dengede durmaya , gelip geçen dengesiz (bknz: öküzler) rüzgarlara karşı koymaya çalışıyorum. Bir yandan “yaeee yemişim evliliğini anı yaşa gitsin” , “bundan gayrı hayat felsefem carpe diem” diye sağa sola işittirsem de, lan nolcak benim sonum diyerek arada kendimle de çelişmekteyim.

Geçenlerde sosyal ağlardan biri aracılığıyla konuşmaya başladığım bi arkadaş vardı. Bana çok yakın bir yerde yaşıyor. Antrenör kendisi. Daha önceki tecrübelerimden yola çıkarsak, öküz koleksiyonum içinde bir antrenör vardı, bununla dalları farklıydı sadece. Ama yinede ben önyargıyı bi kenara bırakmadım. Bundan bi cacık olmaz ama neyse dedim. Biraz fazla açık sözlü olan bu arkadaş daha ilk muhabbette telefonumu istemeye kalktı. Veremeyeceğimi bunun çok mantıklı bir hareket olamyacağını söylesem de allem etti kalem etti aldı numaramı. Genel olarak oyle arayıp rahatsız eden bi tip değilmiş çok şükür. Şimdi ben içinde bulunduğum sıkıntılı durumun bir an önce aydınlığa kavuşması beklentisinde olduğumdan bakayım yüz yüze nasıl bişi resminde efendi biri gibi ama bi test edelim diyerek görüşme talebine onayı verdim. Geçen Cuma alış veriş merkezinde buluştuk. Eşofmanlarıyla gelmiş antrenman dönüşü o şekilde karşıladı beni bu. Bende işten çıkmış en klasik halimle süper bi ikili oluşturmuştuk ilk buluşmada zaten :S Neyse önce bir şeyler yemek için oturduk bir masaya. O sırada karşı masama bir grup oturdu. Bir bayan üç erkek. Yemek yerken kolay kolay etrafıma bakmayı sevmem, ama nasıl bir göz göze gelişti o anlatamam. Böyle içim titredi bikaç saniye gözlerinden alamadım kendimi X şahsın. Belli mi olur kısmet bu dedim, kasmadım hiç kendimi içimden geldiği gibi davrandım ondan sonra. Bu arada bizimkide burger yemem ben deyip başka taraftan bişiler almaya çalışıyordu, yalnızdım ben masada. Neyse bizimki elinde tepsisi geldi oturdu, akabinde arka masadan “vayy kuzen ne haber ya, nabıyosun” ?!?&%(‘&^ .. Yıkıldım ! hepsi bizimkinin kuzeni çıkmasın mı? X şahıs da kısa bi bozuldu ama renk vermedi, ben hiç yüzlerine bile bakmadım tabi daha karşımdakini bile tanımıyorum ya banane kuzenlerinden diye yemeğe devam ettim böylece şanssızlık silsileme bir yenisi daha eklenmiş oldu kaldırdım kolamı bunun serefine nazdrovya!

Neyse ben daraldım başka yere gidelim deyip ordan kaldırdım bunu . Kahve içmek için bir cafede oturmak yerinde olurdu, birkaç sohbet edip arkadaşı çözmem için. Oturduk. Nescafe söyledim, o da aynısını söyledi. Şimdilerde köpüğün üstüne böyle aroma falan yapıyorlar ya daha zengin göstersin diye üç kuruşluk şeyi. Neyse garson geldi kahvelerle benimkinin üzerindeki pembeydi çilek aroması konmuş, onunki de karamelliydi böyle yıldız şeklinde şekil verilmiş. Şimdi bu ayrıntıları niye anlatıyorum böyle..

şöyle ki; arkadaş kahveler gelir gelmez; “ aa ne güzel hocam ne iş böyle kız ya ona pembeli bana kahvelisini veriyosun aa böyle mi oluyo aa” ?!%

daha cümlesini tamamlamasını istemedim. Kafamı camdan dışarıya çevirdim. Patavatsız mı desem, salak mı desem ay çok şaşırdım o anda garsonla göz göze gelmemeye çalıştım, keza o bile cevap verememişti buna.. hayır ilk defa bile görüyosan sus dimi !. Bir kere bir insan benim yaptığım işten konuyu “Excel” e getirip, biliyomusun sen o programı kullanbiliyormusun, e tamam ozaman sen bilgisayarı süper biliyosun demektir. Ya böyle formüller falan vardı onların hepsini ezbere mi biliyosun yoksa vayyy süpersin” gibi ilkokul seviyesi cümleler kurdukça etrafta bizi dinleyenlerin olup olmadığını kontrol edip durdum. Allahım ne günah işlemiştim. Ve nasıl beceriyorsa, Excel konusunu dönüp dolaştırıp kadın erkek ilişkileri ve cinselliğe bağlayabilir bir insan, pes !

ben konuyu değiştirdikçe pat konuyu yine oraya getiriyor. Bende anlatmaya çalışıyorum böyle, hayatta şunlar şunlar daha önemlidir bak diye. Hayır ne meraklıymışım öğretmeye, nerdeyse sunum yapıcam herife. Kendime bi stop tuşu ya da şartel falan taktırmalıyım sırf bu yüzden. Birilerine bir şey anlatma çabam yüzünden kayışı koparacağımdan korkuyorum. ben de o kadar, hayal kurdum ya, beni uçurumun kenarından çekip çıkaracak biri olabilir mi bu diye ?!?. Ama evren ahhh o evren oyle güzel mesajlar yolluyor ki bana böyle işte nato kafa nato mermer anacım. Basmıyo ki! Daha fazla katlanamayacağımı anladım ve kalkmaya karar verdim tabi. Ne olduğunu anlayamadı bu. Ben de anlatamayacaktım!? Çabalasam anlarmıydı ki? “ideal erkek sence nasıl olmalı” diye soru soran birinden bahsediyoruz..!?%^ (bu arada tek iyi haber numaramı kaybetmiş olması, netten istiyor mesaj atmış, sonsuza kadar görmemiş gibi yapmayı planlıyorum.)

Canım evren dün gece rüyamda da devam etti bana mesaj yollamaya zaten o da olmasa arayan soranımız yok anacım. Rüyamda bir herifin 3. kumasıydım! Nasıl ama :) Süper dimi.. Sabah sabah hemen tabirine baktım ve hiç şaşırmadım zaten evren de beni hiç yanıltmadı ki ..

Rüyada kuma olmak; ''Daima kötüye yorulur. Hastalığa, kötü şansa ve işlerinizin kötüleşeceğine işarettir.''
Tamam tamam anladık ben Bir Hocaya gideyim en iyisi ..

Posted in | 1 Comment »

biz şişkO değiliz, akıllıyız !

Kasım 18, 2011 by bitter
Avustralya'da, bir spor salonunun camında bir reklam; zayıf ve bronz tenli bir kadın afişinin hemen yanında şöyle yazıyor:


                                 "Bu yaz, denizkızı mı olmak istersiniz, yoksa bir balina mı?"


Afişteki mankenin fiziksel özelliklerinden çok uzak olan orta yaşlı bir kadın, spor salonundan içeriye kafasını uzatarak reklam ile ilgili şöyle bir cevap veriyor:

... İlgilenenlere duyurulur,

Balina...

Balinaları arkadaşları asla yalnız bırakmazlar, yunuslar, deniz aslanları, meraklı insanlar..
Aktif bir cinsel yaşamları vardır, hamile kalır, sevimli bebek balinalar doğururlar.
Denizde yüzer, oynarlar. Polinezya adalarının mercan kayal ıkları gibi muhteşem yerleri görme şansına sahiptirler.
Balinalar harika şarkı söylerler, CD'leri bile vardır.
Bazı insanlar dışında, onlara zarar vermek isteyecek tek bir varlık yoktur.
Dünyada herkesin sevdiği, koruduğu ve hayran kaldığı şahane hayvanlardır.

Denizkızı?

Öncelikle, denizkızı diye birşey yoktur.
Var olsalardı da kimlik karmaşası sebebiyle psikolog kapılarında sıra oluştururlardı. Balık mısın? İnsan mı?
Cinsel hayatları yoktur. Yanlarına yaklaşan erkekleri öldürüyorlar, nasıl olabilir ki? hem, iyice bir bakın, gerekli donanım nerede?
E, sonuç olarak çocukları da olmaz.
Zaten balık kokan bir kadını kim ister ki?

Sonuç?

Ben balina olmayı tercih ederim.

Medya sadece zayıf insanların güzel olduğunu savunuyor ama ben çocuklarımla dondurma yemeyi, beni heyecanlandıran adamla güzel bir akşam yemeğinde sohbet etmeyi, arkadaşlarımla çikolata paylaşmayı çok seviyorum.

Zamanla kilo alıyoruz; çünkü, kafamıza o kadar çok bilgi yüklüyoruz ki yer kalmıyor ve bedenimizin diğer bölümlerine yerleşmeye başlıyor.

Yani, biz kilolu değiliz, inanılmaz kültürlü, eğitimli ve mutluyuz.

Bugünden itibaren, aynaya bakıp da kalçamı gördüğümde, şunu düşüneceğim:

"Allah'ım ne kadar da akıllıyım!"
 
* İnternette dolaşan bi geyik bu paylaşmak istedim ben de. Okuyunca zayıf şişman herkesin balina olası geliyor tabi bu akıllıca yoruma istinaden :) Aslında hemen herkes kendinde bir takım fiziksel kusurlar bulur.  Dile getirmeseler de memnun olmadıkları bi yerleri mutlaka var. 90-60-90 olanın bile ! Herşey hayata pozitif bakmakta saklı sanki,
Dolayısıyle kişi güzel göründüğüne inandığı kadar güzel..!  
eveeeett şimdi aynaya bakıp hem  ne kadar güzel, hem de ne kadar akıllı bir hatun olduğumu görme vakti !
 Si Yu  ^.^

Posted in | 6 Comments »

''o an''

Kasım 14, 2011 by bitter
4 yıldır, ben buraya layık değilim dediğim, asla yaptığımın işin karşılığını almadığımı bildiğim sorumluluk üstüne sorumluluk aldığım işimi,


Hiçbir zaman yolunda gitmeyen özel hayatımı,

Çok uzunca bir süredir kendi odamdan feragat etmek suretiyle, sıfır özel hayatımın olduğu, hem direk, hem arabulan, hem idare edeni oynamak zorunda olduğum henüz kendi hayatımı kuramadığım kalabalık aile yaşamımı,

Yaşarken, bizzat ilgilenmem gereken kanser hastası babamı,

Ve hatta.. Tüm bunlarla ilgilenirken ertelediğim ama ileride tedavisinin şart olduğu sağlık problemimi bile unutturdu bana..



Serviste yanıma oturan sağır dilsiz arkadaş. Müzik dinlemek için kulaklıkları taktığım an.. göz göze gelmem yetti. Gülümsedi bana! “O an” , içinde bulunduğum tüm durumlar puff yok oluverdi bir anlığına da olsa zihnimden.. tek tek buharlaşırcasına uçup gittiler beynimden. Boşluğa düşmüştüm. Bilinmez bir boşluğa..Sadece onu düşündüm. Duyamiyordu. Müzik dinleyemiyordu.. Kimbilir kaç yakınının düğününe gitmişti..

Ağaçları duymamak, rüzgarı, yağmuru.. Gök gürültüsünü, şelaleyi.. Çok sevdiğimiz müziği.. Hayvanlarımızın sesini..

Sevdiği adamın seni seviyorum diye fısıldayışını duyamıyordu.. Kendimi kötü hissettim ve anladım ne olursa olsun bunları yaşabildiğim için şükretmem gerektiğini..

"o an" da telefonunu çıkardı cebinden.. Merak edip bir saniyeliğine kafamı çevirdim. Erkek arkadaşı arıyordu görüntülü konuştular. Konuşurken yüz şekilleri, el kol hareketleri ama gülümseme hiç eksik değil, çok içten, çok gerçek, çok mütevazı. Çok aşık, çok mutlu.. Anladım ki o; Mutluydu çok mutluydu..            ve “o an” anladım ki o; benim sahip olamadığım cevabını bulamadığım daha güzel bir şeye sahipti..!

Sadece "an" lık bir zaman dilimi hayatımızı bile değiştirebilir, yön verebilir.. Sabit fikirlerimizi tepetaklak edebilir. Ruh sağlığımızı değiştirebilir. Hatta prensiplerimizi bile..! Bir "an " için, aşık oluruz, ümit veririz, severiz, nefret ederiz.. Bazen canımıza kıyarız.. Hayatta ne olursa her şey Bir "an" işte.. Kıymetini bilelim..
Posted in | 0 Comments »

Sönmüyor Ateşimiz

Kasım 01, 2011 by bitter
…


Dedi ki; biz gururumuza yenik düştük. Hiç bitmemeliydi oysa..

Dedim ki; Hadi kimseye bırakmadan biz yapalım, sen benim kulağımdan tut, ben senin. Tokuşturalım başlarımızı yaramaz çocuk cezası verelim..


+ O kadar kolay değil ki, keşke yaramazlık yapmış olsaydık..

- O zaman kafalarımız çarpıştığında hafızamız silinsin diye dua edelim..

+ O zaman başa dönmek lazım.. Buluştuğumuz kafeye..

- Mavi çizgili gömlek..

+ Siyah at kuyruğu saçlar..

…

Konuşma uzadıkça anlıyordum ki aşkın tarifi bu. Kaymaklı ekmek kadayıfı kıvamında leziz.. Bizim tarifimiz…


Aşk bir kere giriyor hayatına insanın ömrü boyunca! kal demek de git demek de elimizde.. Geri dönüşü imkansız aşkın. Bu yüzden zor ya işte..! Bir kere aşık oldum mu , Aman ha bir daha mı , cıss! Diyoruz.. Yanarsın.. Yanmıssındır bir kere acısını bilirsin. Ve o ateş sönmez aslında ama şarkıda da dediği gibi alev alev de yanmaz ..! Yansın istersin yan-a-maz…

Şarkılara sarılırsın bir daha bir daha ve bir daha..


 
Posted in | 0 Comments »
Kaydol: Kayıtlar (Atom)