Ne özgür olabildim ne kendim...

Hemen hemen hayatımın çoğu anı "bu da biticek, bu da geçicek" diyerek devam ediyor. Hep mutlu olabileceğim zamanların hayallerini kurmakla oyalıyorum ruhumu, beynimi.. Kalbimse okadar yaralı ki kazık saplıcak yer ara ki bulasın. Hiç bi teselli durdurmuyor içime akan yaşları. Hayatta en çok birine boşa umut vermekten korktum. ama hep umut verilen ben oldum..!

Tüm bunları düşünmekten yorulunca, yanlız kalmayayım diyorsun. girdiğin arkadaş ortamlarında "tek" sensin. Sallamıyormuş gibi yapsan da bu durum zamanla canını sıkıyor. engel olamıyorsun. onlara baktıkça sen de istiyorsun hayatında sana değer veren biri olsun artık temelli olsun. Olduğunu sandığın anlar oluyor. Hepi topu bir haftacık kurduğun hayallerle mutlu oluyorsun. Bir hafta sonunda bi bakıyorsun bi hayalin elini tutmuşsun. O kararını vermiş gitmiş.. sana, gel demiş gelmişsin, sev demiş sevmişsin, öl demiş ölmüşsün...

 Herşey doğru bir insan olabilmek için. Herşey, herkesi kendin gibi sandığın için.. Her bok iyi niyetinden..........
Biriyle dertleşmeye kalkıyorum canım sıkkın diyorum. ooo karşı taraf başka bir frekansta. sen onun için sadece bir görüntüden ibaretsin. Bedenine konuşuyo ruhuna değil. Farklı zannetiğin her insan yeni bir hayal kırıklığından ötesi değil.. 

Bazen,  bi oyunun ortasında kalmış yalnız bir piyonmuşum gibi hissediyorum.. üç beş insan biraraya gelmiş. Zar atıyorlar. attıkları zar sayısı kadar ilerliyorum..En zor şartları getiriyorlar önüme birbirleriyle rekabet ederken, ne fırtınası eksik oluyor, ne yangını, ne depremi.. "hadi şimdi de ayakta kal bakalım" der gibi. her hamlenin arkasından o koca kötü kahkahayı atıyorlar..  İlerlerken piyonlarını da koyuyorlar yanıma ara sıra. Tam birine alışıyorum hop alıyorlar yanımdan.. Sonra yine zar, başka bir piyon.. Hepsi gelip geçiyor bu oyunun içinden, çıkamayan tek piyon ben.! 

Fırsatçı insanlardan, hayallerimle oynayanlardan, kopmleksleri tavan yapmış insan görünümlü pardon arkadaş görünümlü orospu çocuklarından, YORULDUM! Olsam da olmasam da bu hayatta bi fark yok gibi. Yaşamak buysa yaşamaktan yoruldum!

Yazıyorum siliyorum sora yine yazıyorum siliyorum. şu bloga yazmak için girdiğim zaman yazamadığımı farkediyorum. Uzunca da bir süre olmuş yok olmuşum ölmüşüm ben. okadar çok yazacak şey birikiyor ki "bunu mutlaka yazmalıyım" diyorum. o "yazmalıyım" ları bikenara not etseydim, epeyce  roman tadında hikayeler çıkarabilirdim sizlere. Lakin işte buraya sırf bakmak ve bişeyler karalamak için girdiğimde tutuluyorum..!

Otobüsün yanına vardıklarında kardeşine sarıldı ve yanağına bi öpücük kondurdu kız. Moralinin bozuk olduğunu belli etmemeye çalışarak. Sonra koltuk numarasını bildiği halde ağır ağır hareket ederek çıkardı tekrar biletini çantasından birdaha baktı. Oturdu sekiz numaraya. İstanbula gelirken nekadar heyecanlı ve mutluydu güzel bir haftasonu için. Bu şekilde ayrılacağını düşünemedi kız. Sevdiği adamın bilmemkaç kilometre öteden zehir edeceğini bilemedi bu kıymetli zamanını. Durduk yere hiç telefonlara çıkmaması, mesajlarına dönmemesi yetti de arttı bile. Görmemezlikten duymamazlıktan geliniyordu ennihayetinde. Başını cama yaslamış bunun sebebini düşündü. Midesi bulandı, görünmez bir el tarafından böcek gibi ezildiğini hissetti. o kadar değersiz, o kadar miğde bulandırıcı..

Aracın motor sesiyle gözlerini açtı, karşısında bir çift dikiliyordu.. Çocuk kızın gözünün içine bakıyor, söylemek istediklerini görünmez bir dille anlatıyordu diğer otobüsün camına yansıyan bu karede. Sonra sarıldılar birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Şoförün kornasıyla ancak ayrıldılar ve çocuğun eşliğinde kız gelip yedi numaraya oturdu.. Kız haliyle yaşayamadığı  bu karenin sancısıyla başını tekrar başka yöne çevirdi. ama düşüncelerine hakim olmakta zorlanıyordu. Susturamıyordu iç sesini ve bu karşılaştırmayla yaşadığı içsel çatışmaya son veremiyordu. Çünkü kız kendisine istediği hayatı yaşatacağını düşündüğü sevgilisini sevgi ile severken, daha sebebini bile bilmediği birşeyin bu sevgisine yenik düşmesine şahit oluyordu.
Belki sebebini bilmesem daha hayırlıdır diye geçirdi içinden.. ama içinde bulunduğu durumu da bir türlü hazmedemiyordu kız.. o onda  derin bir nefes çekmek istedi hiç içmeyi beceremediği o sigaradan..
Düşünceleri derinleştikçe bazı gerçekleri farketmeye de başladı. Onunlayken önüne çekilen ve görünmeyen koca bir set olduğunu anladı. birer birer aklına gelen önemli ayrıntıların her biri tek tek bir uzvunu kopardı attı bedeninden. Düşüncelerle kırışmış alnının ve dehşete düşen gözlerinin yansımasını gördü camda. Nefes alış verişleri hızlanmış olacaktı ki yedi numara bir an için elindeki dergiden başını ona doğru cevirme gereği hissetti. " iyi misiniz?" - " teşeekkür ederim, evet iyiyim".
O an ana rahmindeki bebek gibi kıvrılıp top olup yavaşça yok olmak istedi o koltukta. Doğum ve ölüm gibi aşkta da yalnız olduğunu değiştiremeyeceğini düşünüyordu ve bu düşünce git gide ve taddığı her yeni yenilgide gerçeğe bir adım daha yaklaşıyordu..
Düşünün, sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini, anlattığı hayatının harfi harfine bir düzmeceden, senaryodan ibaret olduğunu anladığınız an dünya başınızın üstüne çökmez miydi?

Gözünün önünde çırılçıplak duran gerçekleri nasıl görmediğini hazmedemediği gibi, insanların nasıl bu kadar kolay ve acımasızca yalan söylediğini de hazmedemiyordu. Peki karşı taraf bu yalanları yediğinde acaba eğleniyorlar mıydı? gülüyorlar mıydı? Halbuki dünyada yaşamımızı sürdürebilmemizin tek nedeniydi sevgi ,değil miydi? Herşeye rağmen sevgi.. Herkesin ihtiyacı olan sevgi.. O kadar zor bulunan birşeyin bu kadar kolay harcanması nasıl bir şeydi ?

Bir an önce bu yolculuğun bitmesni istiyordu kız. Okuduğu kitap bile onun ilgisini toplayamıyordu. Yan koltuktaki ağlayan kız çocuğu ve onu susturmaya çalışan koca sesli annesi bile.. içinde bulunduğu hüzün dalgası ve o zihnine düşüyordu durmadan. ve onun zihnindeki gözlerinden kaçamıyordu. Düşürüldüğü bu durumun gerçekliğinden kaçamıyordu.

Dua etti, güçlü olmayı diledi.. Kısa zamanda bu durumu da atlatmayı diledi. atlatacaktı da adı gibi emindi ama o anda başka bir gerçekle titredi sekiz numaralı koltuğunda.. Güven ! O duyguyu iyice yitirmişti kız bu zaman içinde. ve bu da ona kalabalıklar arasında çekilen yalnızlığı getirecekti.. Doğumda ve ölümde olduğu gibi..

Çok kıymetli okuyucu,
Size bu satırları tuza bandırıp bandırıp yerken kütür kütür ses çıkaran eriklerim eşliğinde yazmaktayım.. Müdürüm gitmiş uzatmışım ayaklarımı kalan işlerin hepsini ertelemişim huşuu içindeyim. küfürlerinizi yazının sonuna saklayın olur mu? hani belki kıyamazsınız falan. ya da edin anasını satiyim ya hakkıdır küfür etmek okuyucumun neticede.. Ohh edin edin bi rahatlayın gevşeyin çok işe yarıyo bak işe yaramasa böle huşuuu içinde yazabilir miydim ey sevgili okuyucu. Yanlız ben yazının amacından fena halde sapıyorum. Tuzlu eriklerin etkisi heralde nirvanaya ulaşmaya ramak kala kendime geldim şimdi.

Sabah kalkar kalkmaz daha yüzümü bile yıkamadan  karşısına oturdum ve  ..
"Oyyy güzeller güzeli, tatlılar tatlısı, kara kaşını gözünü yidiğimmm ay parçası gibi parlıyosun yeminle : )
Şu duruş, şu gülüş, şu alım yok vallahi kimsede . ay biraz daha bakarsan aynayı da paramparça edicen kalk en iyi git bi yüzünü yıka hatta doğum günü şerefine bikaç lokma bişi atıştır miden de bugünün farkını hissetsin, İyi ki doğdun gördün mü çüüşşş 26 oldun hatun" dedim..
Ne yani insan kendi doğum gününü kutlayamaz mı?

şiimdii sırada günün en güzel anı .. da da da dammm. pasta değil yahu.. internetten en güzel hediyyeyi alıcam kendime niihohhoho :))

Günlerdir yazıyorum siliyorum elim gitmiyor klavyeye bir türlü..
Halbuki yazacak onca şey biriktirmişken..
Büyük bi ağırlığın altındaymış gibi bedenim.. Kıpırdayamıyor..
Babamı özlediğimi farkediyorum bir de son günlerde yokluğu günden güne daha bi ağır basıyor..
Hep küçüklüğüm geliyor gözümün önüne..
Bana anlattığı masallar çınlıyor kulağımda..
Ha bir de kendi yaşadığı deniz maceraları..
Yavrulamaya çalışan anne yunusla yavrusunu kurtarmaya çalıştıkları o hikayeden, yemlerini yiyen köpekbalığının sinirden burnunu ısırmasına kadar acı tatlı komik hikayeleri hep kulağımda..
Yine olsa yine dinlerim defalarca...
Hüzünlüyüm bu ara..!

BU etkinliğe katılmadan duramayacağım evet :)
Benim kitabım artık senin, katılmak isteyenler buraya ^^

Bahar gelse..

Ölüm en zoru en dayanılmazı ayrılıkların..

Hep söyler büyüklerimiz "hayat bi sınav" ..
Evet hayat kocaman acımasız bi sınav. heryerden acımasızca vuruyor. Ayakta kalmak dayanabilmek zor, sınavı hakkıyla verebilmek çok zor. Kendimi hiç bukadar güçsüz çaresiz hissetmemiştim hayata karşı. Ne yana dönsem bi acı son buluyor.
Bir hafta önce babamı kaybettim. Pazartesi sabahı onu bıraktığımda iyi görünüyordu. Önceki iki gün ben bakmıştım ona. kemoterapi aldıktan sonra zaten genelde yatıyordu. Bir süre sonra açılıyordu. Son bikaç gün yeriden pek kalkamadı, ama ben yine ona hep iyi olacaksın baba az kaldı sabır dedim.
O gün elim nezaman telefona gitse babamı sormak için hep araya birşey girdi ben ancak iş dönüşü servisyolunda arayabildim evi. Birşeyler yedi mi diye sordum ablama. Gelince konuşuruz dedi ve kapattı . Ama aklıma kötü hiç birşey gelmedi hatta ablamın ilgisizliğine söylendim yol boyunca. Derken yol bitti, apartmanın önünde beyaz bir minibüs gördüm. İçimden babamın fenalaştığını düşündüm sadece. ve bikaç dakika sonra kapının önüne geldiğimde üzerinde Cenaze nakil aracı yazan araçla başbaşa kalmıştım. Apartmanın önünde kapağı açık bir tabut duruyordu. Merdivenleri üçer üçer "babam" diye tırmanırken yine içimden o değildir diye teselli etmeye çalışıyordum. Ama bizim kata çıktım ve kalabalığı gördüm. Yaşadığım şokun tanımı inanın yok. Benim bağırışlarımla görevli başını eğdi. Kapıda herkese bağırmaya başladım.
_Sabah bıraktığımda iyiydi benim babam iyiydi doktorlar öyle söylüyorlardı babama ne yaptınız?
İçeriye girmek istemedim ağlayarak kaçayım istedim. tuttular kolumdan şimdi giremezsen birdaha hiç giremezsin dediler. içeriye girdim onun yattığı odaya giremedim odama koştum. son kez bakamadım. içim kaldırmayacaktı. çünkü inanmıyordum onu kaybettiğime. Sonra götürdüler. Sabaha kadar sesli düşündüm. Hep aynı soru "neden" ?
ertesi gün anlattılar, yattığı yerde fenalaşmış toplamda bi dakika belki hepsi göçmüş gitmiş. Annem ne olduğunu anlayamamış bile. Acil ekibi geldiğinde çok ugraşmışlar dönmesi için. Bir saat kalp masajı yapılmış. İşe yaramamış. Çok büyük bi acı, başına geldiği zaman anlıyormuşsun. Böyle zamanda dost düşman insan herkesi yanında görmek istiyormuş. bunu öğrendim. İnsanın "canım " dedikleri bile 7 kat el dedikleri insanlar kadar seni ara mıyor muş. bunu da öğrendim.. yine de arayan aramayan herkesin canı sağolsun. İnsan mutluluğunda değil acısında daha çok insan görmek istiyormuş yanında. Herkes teselli oluyormuş.

Şuanda hissedebildiğim , sanki herşeyin bir rüyadan ibaret olduğu. İşte çıktığımda akşam babam yine beni camde bekliyor olacak gibi. Bugün ne yaptın kızım diye soracak gibi.. Evin kalabalığından anlayamıyorum belki hala ne oluyor? herkes gittikten sonra annemle başbaşa kalınca ne hissedeceğimi bilmiyorum. Kolay olmayacağını bilyorum ama. Yine tek tesellimiz babamın hastalığı sebebiyle ızdırap çekmemesiydi. Bizim onun için elimizden ne geliyorsa yapmış olduğumuzdu. Biz ona haklarımızı helal ettik inşallah o da bizlere etmiştir.
Rahat uyu Canım babamm, seni orda hiç yanlız bırakmayacağım...

Dikkat bu yazı küfür içerebilir . daha yazının başında uyarıyorum. Öyle bolca küfür edecek pis muhabbet yapacak gibi bi halim var hissediyorum. Ama etmeyebilirm de ruh halim sürekli değişiyor.. Ha bi de miğde bulandırıcı bir yazı da olabilir, öyle kalbi olan yada fazla kibar kokoş ağzına küfür gibi ya da “ığğğğ bi bağyanın ağzına hiç yakışıyormu böyle cümleler” diye kırım kırım kıralacak arkadaşlar okumayın amk.. Baştan uyarayım al sana


+18
uyarımı da koyar kurallara uyarım lan totoşlar!

Muhabbetin kıl ı mı olur olur amk. Özgürcan mesaj atmış..( istanbuldan uzunca bi süredir tanıdığım karşılıklı küfürleşebildiğimiz her şeyi konuşabildiğimiz bir can arkadaştır)

“13 Şubat dünya ağda günü” nüz kutlu olsun diye.. ordan aklıma takıldı bu kıl muhabbeti şimdi.. Hayır ben her ay düzenli olarak ağdamı yaptırırım. Zaten biraz gecikse içime dert olur kendimden iğrenirim. Keza bu işte istikrar önemlidir. Düzenli gittiğiniz taktirde kıllarınız gözle görünür derecede azalacağına emin olabilirsiniz. Ha nedir yıllardır gidiyorum ama özellikle o malum bölgeye sıra gelince korku filmi izliyormuş gibi geriliyorum. Kaçırılmışsın, katil belden aşağını soymuş yatırmış az sora elinde işkence aletleriyle içeriye girecek. Gibi.. bir de böyle bacakları açıp bekliyosun ya, ilk zamanlar hem korkardım bir de çok komik tuhaf gelirdi. Yabancı birine böyle acıp göstermek kolay bişey değildi yani. Utana sıkıla yapardım hatta kati suretle kadın aç diyene kadar o bacaklarımı kitlerdim. Şimdi mi ?

*gözlerimi tavana dikiyorum. Bacakları açıyorum , kendimi bırakıyorum hatunun ellerine .

*içimden bitter bak buraya kadar geldin. Şimdi bekle bak 5 dakkada bitcek. Bak sonra 1 ay ohh rahatsın kızım. Misss.

Bana ağdacım ilk zamanlarımda tırsıyorum kasıyorum diye nefesimi tuttururdu. Tam çekerken bölelikle kasamıyosun kendini bak deneyin denişik bi şey valla işe yarıyo daha az acıyo ..

*Sonra tam o kısımda ablam sürüyor ağdayı ben nefesimi tutuyorm cart diye cekiyor. Sonra ikinciye aynı yere yine sürüyor.

*o acıyan yer birde sıcak ağdanın acısıyla kavruluyor. Gözlerim sonuna kadar açılmış.

* az kaldı bikaç seferden sonra bitiyor veeeee bittiii……

Evet her ay yaşadığım böyle bir sürec var. En son yeni bir ağdacı deneyeyim dedim. Hizmeti , güleryüzlülüğü etkilemişti beni diye. Şansıma randevulu gttiğim gün, çırakları vardı. Önemli değil dedim. Anam kızcağız o küççük yer için yarım saat uğraştı normalde 5 dakika amk.

Onu korkutmamak için korkmuyormuş gibi yapıyorum acımıyormuş gibi yapıyorum ama nafile.. minik minik uğraştı durdu. Bi kere çekeceğim acıyı 10 kere çektim lan. Sonra demez mi ay baya kanadııı ! (Ulan şıllık ta içine kadar sürdüğünü hissediyorum tek bir kıla bile sürdü o sıcak ağdayı. Böyle açıp açıp parmağıyla sürdü cekti ah yandım yandım !) Ulan zaten korkuyoruz, kasıyoruz bide kan revan olunca Allah dedim kalkamıcam buradan. Be kızım madem öyle niye giriyosun bilmediğin işe bekle ustaların gelsin değil mi?

Özgürcan diyor ki : “ ya bi kerede elimi bi bacağa attığımda elim takılmayan bi hatun olsun” .

Te Allah cezanı versin lan. Tamam kıl olayı hoş bi olay değil, hatta çirkin bir olay . ama yukarda da anlattığım gibi zor bi olay. Hayır bunlardan birini alıp ağdacıya götürücen, “abla bu arkadaşı bi komple “ diyecen.. Valla şehir inler bağırışlarından emin olun.

Jilet gerçeği boktan bi gerçek. Buluğ çağında ilk onunla tanışıyosun maalesef cahil oluyosun çünkü. Sonra baş edemeyince ağrılı acılı da olsa ağdaya başvuruyosun. Makine olayı da yaramaz batıklara yol açıyo hem o daha da acılı zaten çektiği her bir kılın acısını ayrı ayrı hissettiriyor meret. Ama acil durumlarda kolaylık oluyor orası bi gerçek.

Kadınlarda olduğu kadar kıl olayı erkeklerde de önemli yalnız. Onlardan da bir ağda performansı beklemiyoruz ama jiletle de olsa özellikle yazları görüntü kirliliği oluşturan koltuk altlarını temizleyiversinler bir zahmet . Valla çok çirkin bi şey ya böğğkk! Direk kusasım geliyor benim. Bilsinler yani ! Kızlar böyle hissediyor. Ama bunu yanı sıra çok pis karılar da yok değil vallaha var billaha var.. ay gözümde canlandırınca bile böğ böğğ böğğkkk! Temizlik imandan gelir hacılar unutma unutturma..!

Kılsız tüysüz ömürler dilerimmm ^^

hayır için para toplamanın güzel bir yolu :D

Erkeklerin A�da Yar��mas�
http://www.akilli.tv/

El Clasico gecesi..

Ramak kaldı hastaneden içeriye girmeye dostlar. en son postumda ne dedim ben ha ne dedim: ben ne zaman aşktan bahsetsem !...

1. Teorim:
Bilim adamlarının benim üzerimde deney yaptıklarını düşünüyorum .
*Bir insanın sabrı nasıl ölçülür?
*Bir insanın duygu patlamasının evreleri nelerdir?
*hangi evre çok tehlikelidir?
*Duygusal bir kadında bunu denersek nasıl sonuçlar alırız?
*Duygusal bir kadının gözyaşları yediği kaçıncı kazıktan sonra kurur?
*Dozu artırırsak neyle karşılaşırız?
*bu duruma kadın kaç gün dayanabilir?
*Nedensiz terkedilmek kadının üzerinde ne gibi olumsuz etkiler bırakır?
*Cinnet aşamasına nezaman gelinir?
*Cinnet geçirdiği zaman ilk kimi öldürmek ister?
*İntaharın eşiğine gelmesi için daha kaç kazık yemesi gerekir?
gibi sorulara cevap bulabilmek adına kobay olarak kullanılıyorum.
Olaylara dönüyorum ;
İŞİN GARİBİ 1 ) bundan öncekinde de aynı şey olmuştu. durduk yere herşey iyi giderken o da "ben yapamıcam" deyip siktiri çekmişti.. Ama onunla flört aşamamız ciddi bir ilişkiye dönüşmemişti henüz.. Ama ben tabiki hayal kurmaktan hiç vazgeçmemiştim..
şimdi bu da öyle.. Terkedilmek kaderim olmaya başladı sanki.. Anlayamıyorum herşey yolunda gidiyor. *Birlikte zaman geçiriyoruz o kadar. *Hatta bunun daimi olmasından yana olduğumuzu dile getiriyoruz. *Hatta öyle ki baktığı beğendiği her evi bana gösteriyor. *Benim onayımı almak istiyor.* Alışveriş merkezlerindeki ev dekorasyonu kısımlarında deli gibi dolaşıyoruz. *beğendiğimiz bazı eşyaları kendi elleriyle yapmak istediğinden bahsediyor. *bize özel olsun diyor. *en beğenilen oturma grupları, yatak odalarını aklımıza kazıyoruz. *Bununla kalmıyor beyaz eşya bakıyoruz. *Markaların modellerin arasındaki farkları buluyoruz. hangisi daha çok işimize yarar tartışıyoruz. *Sonra beni ailesiyle tanıştırıyor. *Çok mutlu oluyorum. *Dolayısıyle benim de ailemin durumdan haberi oluyor artık. İşler resmiyet kazanmaya başlamadan hemen önce..

İŞİN GARİBİ 2 ) Önceki erkek arkadaşımın da  son zamnlarda eski bi kız arkdaşı ortaya çıkmıştı. Üniversiteden  yakın bir arkadaşı olduğunu benimde iznim olması kaydıyla görüşmek istediğni söylemişti. Onun şehrine gelmiş iş için yardım istemiş, o da yardımcı olucaktı. Biz de anlayışlı sevgiliyiz ya tabiki diyoruz. onay veriyoruz bu duruma. (saçını başını yolmak dururken, Allah beni kahretsin). Ve o olaydan kısa bi süre sonra "ben yapamayacağım" gibi basit bi cümleyle terkedilmiştim.

Veeee yine tarih tekerrürden ibaret tabi.. aynı şey bunda da oldu. Geçenlerde çok eski bir kız arkadaşını nette bulduğunu söyledi uzun bi aradan sonra. Hani konuşuyoruz haberin olsun dedi. tabi yine tarihten ders almayan ben, hay hay dedim. (kızkançlık krizlerine girmek, ikisini de paralamak varken)..
Vee aynı son tabi.
Dün bana hiç anlamadığım bir şekilde ( bir gün öncesi pazar günü buluştuk gezdik yedik içtik, ben onun için hattımı değiştiriyorum bi süredir köntörsüz sürünüyorum buarada dünde yine işlemimizi yeniledik ben hala kimseyi arayamıyorum buda dip not) sanki acele mi ettik? ( ki acele eden oydu okuduğunuz üzre) daha birbirimizi tanımıyor muyuz ki? derken cümlenin sonu bana biraz zaman ver ile bitti.. yine ayrılığı bize ve özellikle ona hiç yakıştıramadığımdan peki diyorum. Düşün! hata yaptığını anlayacağından okadar eminim ki gelicek özür dileyecek, sonra biz kaldığımız yerden devam edeceğiz. Kaldı ki ben bütün hayallerimi onunla doldurmuştum. Bütün planlarımda o vardı. Ve yaklaşan doğum günü ve beraberindeki sevgililer günü sebebiyle özenle düşündüğüm süpriz hediye için hazırlıklara başlamıştım. Ben böyleyim. sevdim.. ve sevdiğim adam için yapmayacağım şey yok. Onu mutlu etmek için göze alamayacağım şey yok. Şimdi gözümün önünde duruyor birkaç tanesi malzemelerin. onları ne yapsam diye düşünüyorum. çöpe atmayıp gömsem, işe yarar mı onu da oraya onlarla birlikte sonsuza kadar gömebilir miyim diyorum? Ve hep dönüp kendimi sorguluyorum. nerede yanlış yapıyorum? çok mu değer veriyorum? çok mu alttan alıyorum? çok mu anlayışlı bir sevgiliyim? Kendimden çok mu ödün veriyorum? ve sonuç hep terkedilmek oluyor. Bunları yapmadığım zaman ya da tam tersi durumunda daha mı kıymetli olurdum acaba bilmiyorum ?
2. Teorim:
Ah ulan ah hepsi o ağzına ettiğim şıllıklar yüzünden..! onları dikenli telle bağlayıp üzerlerinde plastik eritmek var. Gözlerini dağlayıp, dillerini kopardıktan sonra yedirmek var. kafalarını kaldırıma sürte sürte yüzlerini dümzdüz etmek, yüz nakliyle bile düzelemeyecek hale getirmek var.
Evet huniyi takmaya az kaldı .. hadi getirin en fosforlu pembesinden..

Derken dede söze girdi. “ İyi akşamlar komşu. Ya kusura bakmayın akşam vakti geldim böyle ama” deyip kenara çekilmesiyle arkasındaki bisikleti çıkarıverdi. “Bu g.nin bisikleti ama hiç kullanmıyor, zaten orda babası ona başka almış. Ben de bunu ne yapayım bilemedim, sizin kız kullanırsa sizde kalsın.” İnanamıyordum, gözlerim fal taşı gibi açılmıştı, kalbimin sesini duyacaklar diye utancımdan kıpkırmızı olmuştum. Yanaklarımdaki sıcaklığa inanamıyordum ateşim çıkmıştı sanki. Sonra g.nin dedesi bisikleti bırakıp gitmişti. Onun ardından bakarken annem ona teşekkür ediyordu ben ise Sultan Baba ya.. Dileğmin bukadar hızlı gerçek oludğuna inanamıyordum. Arka lastikleri destekliydi tam istediğim gibi, sadece rengi maviydi. Ama hiç önemi yoktu. Artık bende sabahları arkadaşlarımın yaptığı konvoya katılabilecektim işte. Annem üzülmeyecekti, camdan beni gözetlemeyecekti. Ben de rol yapmayacaktım artık. Bisikletime öyle alışmıştım ki kısa sürede o destek iki tekerliği atmıştım bile…