''İçimin tünellerine girer girmez bir fener alıyorum elime, buralar çok karışık ! Kaç defa geldim; gene de hep kayboluyorum !''
günün tümcesi;
Adım, dudaklarında son dakikalarını yaşayan bir sigara gibi. Birazdan yeni sevgilin gelecek. Onun dudakları adım kokmasın diye, bitirmeden atacaksın beni..
Şuanda içerisinde bulunduğum ruh halimi bir tek sana anlatabilirm sanıyorum.. Yaralıyım blog çok yaralıyım.. Oyle derin öyle derin ki hem de.. Çok dertliyim be blog!
Lakin bu yaralarımın tulaf yanı ne biliyor musun?
Acııı!
ACI yok !
Neden diye düşünüyorsun değil mi? Yaraların büyük derin ama acı yok : )
Komik geliyor değil mi blog?
Biliyorum komik.. Ozaman ben gülerim ağlanacak halime blog.. Kahkahalarla gülerim.
Alışımışlık var bende. Yaraya, acıya alışmışlık var. iş te bu yüzden acısa da hissetmiyorsun blog.
Birileri her defasında senin canını yakmayı başarıyor ya sen de buna tav oluyorsun ya işte bunun acısı daha başka blog daha başka..
Her defasında sil baştan yaşamak ne zor hayatı, ne zor aynı cümleleri tekrar tekrar kurmak, ne zor her defasında dönmek yeminlerden, ne zor!
Zor be blog çok zor! Hayat yoruyor beni, şu kullandığım ilaçlar sanırım beni biraz vurdumduymaz yapıyor..
Tek başıma sandığım zamanlarda aslında hiç de öyle olmadığımı göstermek isteyen insanlar var biliyormusun?
ve ben onları kötü zamanlarımda yanımda olduğu için suçlamalı mıyım? Hayır bencede suçlamamalıyım. Ya iyi zamanlarımda onlara sırt çevirmek ZORUNDA kalmama ne demeli? Baskı altında kalmak nedir bilirmisin blog? aslında mükemmel ötesi görünen bir dünya ama aslında baskının en alası en zorbası olabilir biliyormusun? ve sen bu duruma rağzı olup, tek bir kişinin dönüp dururken etrafında pervane gibi, çiğnediklerin ne düşünürler hakkında? Yaşaması anlatılmasından güç be blog.. İnsanların hakkında konuştuklarını duyar gibi oluyorsun.. Kalabalıklardan kaçıyorsun. Herkes hakkında konuşurmuş gibi ve bir zavallıya bakarmış gibi gelir sana..
Ozaman tüm bunlardan kurtulduğuma sevinmeliyimim blog nedersin?
İyi mi kötü mü bu durum bilemiyorum..
Tek bildiğim kurduğum hayalleri hala ve hala hatırlayabiliyor olmam ve gerçekleştirmek için çokça zamanımın olduğu..
O halde ne duruyorum ki ?
O bundan sonra sadece buğulu bir camda duran izlerin kalabilceği kadar var hayatımda!
Yaklaşık bir haftataya yakın bir süredir böyle karnımı doyurmamıştım. Sabah iki yudum ekmek çiğnemek ve akşam yine iki yudum ekmek çiğnemekle bastırıyordum midemdeki şiddetli gürültüleri.. Moral her şey demek dostlar. Açlık hiçbirşey:S
Yaşadığım birtakım sıkıntılar haftabaşında gittiğim Psikiyatrist ile bir nebze de olsa son bulmuştu. Kullandığım antidepresanlar ya gerçekten bana iyi geliyor ya da pskiolojik olarak iyi geldiğini düşündüğüm içindi bu rahatlığım kimbilir?
Ne diyordum? Ha yemek diyordum yazımın başında. Dedim ya kaç gündür bir şey yiyemiyorum moralmannımınn devre dışı kalmasından mütevellit. Daha dün aklımdan geçti yaf acaba şimdi ne olsa yerdim ben diye..
Nedendir bilinmez aklıma gelen ilk şey pilav üstü tavuk oldu:) O nasıl mı oluyor, şöyle oluyor. Annem beni küçükken hep böyle mevlütlere, okumalara götürürdü ve ben oralarda yediğim üstü tavuk parçalarıyla süslenmiş ve ortaboy bir tasla şekillendirilmiş pilavı büyük bir iştahla yerdim. Bir de yanında ayran varsa deymeyin keyfime.. Neyse işte ilk aklıma gelen buydu bir haftanın açlığımdan sonra..
Sabah çayımı getiren çaycımız İ. Ye sordum; bugün yemekte ne varrr?
Tavuksuyu çorba, TAVUK,PİLAV,AYRAN demesin mi?
Allahım niye beni bu kadar çok seviyorsun YaaRabbimmmmmm dedim: )
Daha öğle yemeğine yarım saat vardı indik arkadaşım H ile yemeğe, bir güzel önden çorbamı içtim. Efendime söyleyimmmm mmmm tavuk bacağını (bacak diyorum buttan daha büyük böle sanki içine birazda göğüs girmiş gibi büyük bi parça adını siz koyun) aldım parçalamaya başladım. Bir yandan tavuksuyuyla pişmiş eşsiz pilavıma karabiber ektim.
Sıfır ekmek tükettim tabiî ki de .. Tavukları güzelce pilavımın üstüne serpiştirtim. Ayranımı da açtımmıydıııı : ) veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee Mutlu sonnnnnn: )
Bitter bugün, 12:00 zamanda zil çalan karnını uzzuuuunca bir süreliğine suratındaki sürekli gülümseme eşliğinde susturdu!!!
Not: Canı çeken olduysa beni affetsin lütfen.. lakin uzunca bi süre aç durunca böyle yazası geliyormuş insanın caresiz..
Beni mi arıyorsun? Al işte buradayım.. Ben senin dünyanım.. Kendimi 4 mevsim sana açtım.. Kimse bilmedi küstüm, barıştım.. Afettim.. Savaştım.. Savaşırım.. Herşey benim adım.. Ağlarım, zırlarım, düşerim ama kalkarım.. Ne de olsa ben bi kadınım!
Seni aramıyorum.. biliyorum ordasın.. 4 mevsim hep ordaydın.. İttin kaktın. Sevdin de biliyorum.. paylaşamadın hiçbir şeyle,hiçbir kimseyle.. Yanaştırmadın, hiçbirşeyi hiçbirkimseyi.. Küstün, barıştın.. Ama değişmedin.. Atmadın gururu.. Aynı kaldın..
Gözlerinde gördüm ateşi.. Şiddeti bazen.. Kıskançlığı, baskıyı, paranoyayı .. Gördüm.. gördükçe ağırlaşıyordu yüküm.. İçimde büyüyordu hergeçen gün bir düğüm.. Haksızlığı gördüm, haksızlığı yaşadım.. Hak etmemiştim rüzgarına kapıldığım.. Gördüğümde ise güvensizliği.. Şüpheyi. Duymaya başladığımda!! Hakareti.. Battım, gittim kararlı ve sessizz.. Sense hep aynı kaldın, aynı ıssız, yalnız ve çaresiz.. 17/09/2010
01/09/2010 Bugün Sabahın karanlığında telefonumun alarmıyla gözlerimi açtım ve mümkün değil yanlış alarm bu daha gün ağarmamış dedim.. Lakin baktım alarmda bi yanlışlık yok oozaman dedim hala rüya görüyorum güzel: ) Derken alarmım 2 dk soraki tekrarıyla ühühühü rüya değilmiş yaaa olamaz diyeeee diyeee yatakten kalkarken aslında arabesk bir güne uyandığımı anlamalıydım: (
Tabi ne giyeceğimi bile şaşırdım üstüme başıma hava inanılmaz kapalı ve soğuktu. Dünkünden 14 derece daha düşük! Nasıl hava değişimi geçiriyoruz anlayan var mı ya?
Neyse öyle böyle giyindim, saçlarımı özensiz bir şekilde topladım. Malum yolum uzundu ve mutafağa gidip bir şeyler atıştırmak istedim. Ben böyle camı acıp karşımdaki kocamannn çam ağacının kokusunuda çekerek içime seviyorum atıştırmayı.. Camı açtım oda ne?
Birkaç gündür bahçemize kamp kuran yavyu kedi asma sarılı olan çardağın tepesine çıkmış melül melül bana bakıyor. Sonra babamı duydum gelmiş arkamdan. “o kedi geceden beri orda demesinmi” Ayyyyy bi de yaramaz ki ama sormayın. Kaç gündür sütlerle kaymaklarla besliyoruz onu. Ama inanılmaz şımarık ya da anne sevgisine muhtaç pisicik. Cnkü yanından ayrılır ayrılmaz mik mik mik bağırıyor. Neyse ben koşarak aşağı indim indireyim onu ordan diye. Ama boyum yetişmedi ki, derken servisin kornasını duyup koşup yetiştim .
Yol boyunca pisicik aklımdaydı. Cama yağmur vuruyor aklımda pisicik, ay naptı ay indimi ay ıslandımı, ay ay ay ay ay ..
İşe geldim neyse evi arayıp sorayım dedim kediciği. O da ne telefonlar çalışmıyor. İnternet te yok tabi. Aman Allahım bu nasıl bir gün yaaa.. ?
Neyse mevcut işlerimi yaptım ama internetten de bi yığın mail alışverişi olacak. Sonra faks işi var onuda yapamıyoruz tabi. Kendimizi öğleden sora boş boş otururken bulduk hepimiz. Bilgisayarımda oyun bile yokmuş ya şimdiye kadar bilmiyordum tabi. Telefonumun radyosu son umudumdu açtım ..
Derin duygular belsi yorum san akarsı sevgi değil içimdeki askın alası konusarak anlatamam sana askımı anlatır sana aşkım belki bu şarkııı..( biyandan yağmur devam cama vurmaya)
Allahım dedim nasıl arabesk bi gün bu böyle? Havanın karanlığı zaten rehavet cökmeye yetiyor e benim işyerim dağbaşında. Radyo da heryeri çekmez. İşte çeken de bundan ibaret.
Şuan saat 16:38 ve benim daha önce dinlemedigim dinlemem değdim ne şarkıları, hafızamın tüm günkü boşluğundan kaynaklanan emme gücü derecesine baktığımızda büyük bir hızla kaydettiğini görmek mümkün.. bazıları hiç de fena değil:P
06/09/2010
Şimdi ben bu yukardaki yazıyı geçen hafta başı yazmıştım. Tabi bizim hatlarımız hemen yapılamayınca yayınlaması geç oldu buyüzden.. Gelin görün ki bu güne dair anlatacaklarım da aslında ayrı bir post olurdu ama neyse devamına ekleyeyim istedim. Kediciğimden başlayayım anlatmaya sabah yine kendisi asmanın tepesinde yeni uyanmış bir şeklde geriniyordu. Telefonla yakalayamadım bir türlü resmini orada keyif yaparken. Çok ilginç bir yaratık olduğunu düşünüyorum artık ben bu pisiciğin : ) Yemek veriyoruz ablamla sora o yerken kaçıyoruz çünkü çok sırnaşık . Sonra bizi gördüğü zaman o üstümüze atlayan zıplayan kedi bize küsmüş oluyor. İnanılmaz bir şey yaa.. Küçücük şeyin bile duyguları varr.. Bıraktığımız için bize trip yapıyor..
Neyse devam edeyim bu sabahtan iyice uzamasın post. Daha önceleri servis maceralarımdan çok bahsetmiştim. Dikkat geliyor bir yenisi daha! Servis beni aldıktan bir süre sonra yolun tam ortasında kırmızı ışıkta ve sol şeritte stop etti. Nekadar uğraşıldıysa bir türlü çalıştırılamadı. Sonra bir hayırsever şahıs durdu arabayı kenara çekmek için itelim dediler. Buraya kadar her şey normal. Bu arada biz 3 bayanız içerde. Bizim şöför ve abi itecek de birinin de direksiyona oturması gerek! Tabi bu cengaver de benden başkası olamazdı : ) Yani hakikaten yapcak bişi yoktu ve ben minibüsün şoför koltuğunda buldum kendimi. Yanımdan geçen hiçbir arabaya bakmamak suretiyle gözüm yolda ne deseler onu yapıyorum. Bu arada arkadaşların paparaziliklerinden kurtulamadık tabi şak bir foto her şeyin delili budur diye : )
Birde dalga konusu oldum fotonu face e koyalım altına da “bu yolların ustasıyım, gözlerinin hastasıyım” diye yazalım diyorlar : ) Allahım bir gün ya bir gün şöyle normal insanlar gibi işe gidip gelemeyecek miyiz çok merak ediyorum …
Not: pisiciği ve bendeniz namı değer soför bitteri yakında burda göreceksiniz...:P