Yeni bir çevre yeni arkadaşlıklar iyi gelir derler ya. Eğer ki  kendinle çelişmiyorsan, barışıksan, özgüvenin yerindeyse, pozitifse yani ruh halin iyiyse iyi gelir. Yoksa ters teper. Sen iyiysen herşey iyi..!

Bir hafta oldu kursa başlayalı  şimdiye kadar memnunum. Arkadaşlarla yeni yeni tanımaya başlıyoruz birbirimizi ve aralarda herkes birbirine sorular soruyor tanışmak adına. Seviyorum bu durumu aslında. Karşındakilere bakıp kendini tanıma fırsatı veriyor. Sınıfa yeni gelen iki genç kızın şen kahkahaları bana aslında nekadar mutsuz ve yalnız olduğumu hissettiriyor. Bazen de en ufağımızın dersi umursamazlığı boşvermişliği benim hedefe varmak için yokuşa nekadar sıkı sıkı tutunduğumu, vazgeçmeyeceğimi.. Azim işte..!

Ben de epey bir hırs yaptım bu konuyla alakalı. İş yerinde bile kelime ezberi için kelime kutum var daha doğrusu topum. Kağıdı Yazıp katlayıp içine attığım bir top. Lisede Almanca öğrenirken kullandığım bir metoddu. tavsiye ederim. Onun dışında kartonları keserek yapıştırdığım bir kelime duvarı oluşturdum odamda. Hatta yorulmadım, bazı eşyaların üzerlerine de yazdım. Tv nin kumandasına bile. Hafta sonları da evde o şekilde çalışıyorum. Annem çok korkuyor bütün eve asıcam o kartonlardan diye. Aslında asıcam ama kıyamıyorum ve bu durumu sadece odamla ve bir parça mutfakla sınırladım. Öyle ki arkadaşımın evinde kaldığım günlerde salonun duvarını gözüme bir kestirişim var sormayın. Bomboş koca bir duvar, neler yazardım buraya diye içimden geçirdiğim bir duvar. Bomboş doldurulmayı bekleyen bir duvar. Duvar işte ..! 

Tabi Bu arada; kursum tam gaz devam ederken, ben tam bir göçebe hayatı yaşıyorum. Kurs akşamları kalacak yer arıyorum kendime. Cünkü sürekli bir yer tutturamadım tutturamam da aslında. Şuan hep geçiciyim. Kazandığım parayla ayrı eve çıkmam söz konusu bile değilken yaşadıklarımı hazmetmek zor olmuyor. Kendi evimde bile geceleri bazen odamda korktuğum zamanlar olduğu halde, alışkın olmadığım bir evde yalnız kalmaya hiç korkmadım. iyi bile geldi yalnızlığım. tek kötü yani kendime ait olmayan bir evde geçici de olsa düzen kuramayışım.. ve en büyük hayalim kendime ait penceresinin önüne oturup kitap okuyabileceğim bir eve çıktığım günü görmek. Umut işte..!

Değişmeyen şeyler se hayatımda,
Yine babamı ziyarete gidiyorum. Ona gidemediğim her gün yaramazlık yapmış çaresiz küçük kız oluveriyorum.. Zaten hala alışamadım. Sanik onu oraya bırakmışız terketmişiz gibi hissediyorum çoğu zaman normal mi ? Arabada yine onun sevdiği şarkıları dinliyorum. Arka koltukta yine bana eşlik ediyormuş gibi hayal ediyorum. Bir de onu çok özlüyorum..

Ve yine bir düzen kurmaya çalışıyorum hayatımda. Bir yön vermeye çabalıyorum. Hala şansım dönmedi mesela. Hala harıl harıl iş arıyorum. Farklı olaraksa;
Pes etmedim ama artık daralttım çemberi. Kafamı bulandıran bazı şeyleri oturttum şimdi. İşimi bırakayım? dil mi öğreneyim? yurt dışımı olsun? kursa mı gideyim? derken , işimi bırakmayıp, kursa devam etmeye karar verdim. Dün anlaştım Amerikan Kültür Derneği ile.. Tabi bu arada taşındım da . Yeni bi ev, yeni bi ortam iyi geleceğini umuyorum.  Yanlız yaşamayı da öğreneceğim böylelikle. Biraz daha özgüvenim okşanacak. İşim aynı olsa da yeni fırsatlara açıyorum kendimi ısrarla ve inatla. Olacak elbet bir gün ben de hakettiğim yerde bulacağım kendimi. Vazgeçmeyeceğim.

Çok kıymetli kitap arkadaşımın ve cici kızı Nisa nın kitaplarıyla birlikte gönderdikleri güzel hediyeler için bir de burdan teşekkür etmek istedim.. Canım benim elleriyle yaptıkları bileklikler, rengine hayran olduğum rujla ve gözkalemi ve dee Nisa nın minik elleriyle benim için yaptığı resim.. Kendisini odamdaki istanbul tablosunun köşesine astım çok da yakıştı.. Tekrar çok çok tesekkür ederimm Kocaman öpüyorum seni ve Nisayı : )

Bu arada cuma yine İstanbul yolu gözüktü bana.. Bundan kelli çok da gözükecek gibi.. Adam gibi tavsiyeleri olan yazsın valla bildiğiniz cahilim işte. Yazın bana, nerde nereye gidilir, gitmeli.. hani şuraya gitmesen olmaz, ay sen daha orayı görmedinmi, bak buradan çok memnun kalacaksın.. gibi gibi. Yoksa kafana göre vakit öldürmek aptalca oluyo dönüş vaktinde anlıyosun.. Siz  de beni anladınız.. biliyorum.. Tessekür ederim..
Si yu canlar ^^
öperim 
♥
muuaaah

Son Galatasaray fener derbisinin olduğu hafta istanbuldaydım. Genelde özel aracla gittiğimdendir otobüs ve servis kullanarak gitmekten korkmuşluğum. Serviste "kaptan aman benim ineceğim yeri geçme" diye adamın başını yemelerim.. ya insan bilmeyince biraz tedirgin oluyor en azından ben öyleyim.
Yeğenle bir köprüde buluşup taksiyle oturduğu sokağa vardık. Eski istanbul dedikleri budur heralde dedim.. Ahşap eski evlerle dolu dar bi sokaktı. Perdeyi aralayıp bize tuhaf bakışlar atan tuhaf insanlarla dolu biyer..
ki sonradan da şizofrenler sokağı olarak adını duyduğum bi yer. Sokaktaki Tek yeni ev yeğenimin oturduğu 3 katlı apartman. İlk akşam yemek faslının ardından bi kucak hatta iki kucak dolusu aburcuburla dizi keyfi yaparken, kapının aniden alacaklı edasıyla çalınmasıyla birlikte korkudan herşeyi yere dökmem bir oldu. Bukadar korkak olduğumu da bilmiyordum orda öğrendim. Kim niye çalar ki kapıyı dedim. İkimizde kapının kilidini söküp yavaşça açtık ki bu sırada birkez daha çaldı.Açtık üst komşu. Anahtarı kapıda unutmuşsunuz dedi.. önce bi ohh çektik. ardından da kendimize bi yuuuhhh ! gece gelip kesicekler bi güzel ,polisler bakıcklar kapıda zorlama yok diyecekler, binbir senaryolar dönecek. Kimse demeyecek ki bu iki salak anahtarı kapıda unutmuştur diye. Neyse efendim gelelim ertes güne. Yeğen hasta fenerli gece taksime gidelim ama önce maçı izleyelim diyor başka bir şey demiyor. Çok sevdiğim bir arkadaşımı da göreceğim o gün gitmişken. Neyse bitter organisation hepsini halledebilirdi. Hep beraber bir cafede buluşulup sohbet edilip sonra da maç izlenebilirdi. Tabi iki fenerlinin ortasında özellikle 2-0 mağlupken yaşadğım gerilimi o şizofrenler sokağı falan yaşatamazdı ama neyse ki 2 gol de biz atınca az da olsa daha iyi hissettim kendimi. ilerleyen saatlerde  taksimde amaçsızca dolaşanların arasına katıldık bir diğer arkadaşlarımızla. Oturcak eğlenicek yer bulamadık. sonradan bulduk da hani böle kıç kıça oturuyosun tanımadığın insanlarla. "bak ben içebiliyorum,sarhoş olabiliyorum" mallığını yaşayan ergenlerle.. Ağzı burnu içmekten yamulmuş ne mal oludğu belli olan teyzeyle.. (bildiğin teyzeydi ya) Yani midem bulansa da ortamdan lay lay lom takıldık bi süre. En güzeli de sabah ezanını kız kulesinin karşısında dinlediğimiz dakikalardı aslnda. Hoş o güzellik de bana bronşit olarak geri döndü olsun..

Ne öğrendim:
*istanbulda her yerde eğlenilmez hacı. boş buldun otur olayı ters, en azından benim tarzım değil..
*istanbulda en çok taksicilerden nefret ettim. gideceğin yerde indirmiyor hiçbiri. "siz şurda iniverin ben burdan dönmek zorundayım".. şaka gibiydi. paranla rezillik böle bişeydi.. bidahakine taksici katili olmam zor değil..